يتيمى ، و اسيرى ، جز اين نيست كه ميخورانيم شما را براى روى خدا ، و نخواهيم از شما پاداشى و نه سپاسى ، همانا ترسيم از پروردگار خويش روزى را كه گرفته و آشفته روى است ، پس نگهداشتشان خدا از بدى آن روز و بديشان ارزانى داشت خرمى و شادمانى ، و پاداششان داد بدان چه شكيبائى كردند بهشتى و حريرى » ( سورهء انسان آيهء 8 - 13 ) . و اين گفتار خداوند آن دو را نيز بهمراه پدر و مادرشان دربرگرفت ، و ضمنا خبر از گفتار ايشان و آنچه در دل داشتند نيز ميدهد و اين دو چيز هر دو نشانهء امامت و حجت بزرگى بر مردم در آن دو مىباشد ، چنانچه قرآن داستان سخن گفتن مسيح عليه السّلام را در گهواره بيان مىكند ، و همان حجت بر پيغمبرى او بود ، و نشانهء خصوصيتش در پيش خدا گشت به آن كرامتى كه راهنماى كرامت و برتريش بود . و همانا رسول خدا ( ص ) پيش از اين داستان تصريح بامامت او و امامت برادرش ( حسن عليه السّلام ) قبل از او فرموده بود بگفتارش كه فرمود : اين دو فرزند من دو امام هستند به پا خيزند ( و جنگ كنند ) يا بنشينند ( و دست از حق خود باز داشته و صلح كنند ) . و وصيت حسن عليه السّلام به آن حضرت نيز دلالت بر امامت او كند ، چنانچه وصيت امير المؤمنين بحسن عليهما السّلام دلالت بر امامت حسن عليه السّلام كند ، همچنان كه وصيت رسول خدا ( ص ) بأمير المؤمنين نشانهء امامت آن حضرت پس از رسول خدا است . [ فصل ( 1 ) دلائل امامت آن حضرت ] و امامت حسين عليه السّلام پس از وفات برادرش حسن عليه السّلام بدان چه گفته شد ثابت است ، و پيروى از او